ทำไม โรคใคร่เด็ก จึงไม่ได้อันตรายไปซะทุกคน

posted: 3 months ago
1,545 views
ทำไม โรคใคร่เด็ก จึงไม่ได้อันตรายไปซะทุกคน

comments

“โรคใคร่เด็ก” ถ้าพูดถึงคำนี้คุณจะนึกถึงอะไร?

พวกกินเด็ก โรคจิต ฆาตกร คนใจทราม?

เราเข้าใจดีค่ะ ว่าทำไมคุณถึงคิดแบบนั้น แต่วันนี้เราอยากให้คุณลองมาปรับมุมมองและเรียนรู้เกี่ยวกับโรคใคร่เด็กให้มากขึ้น เพื่อที่เราจะได้เข้าใจพวกเขาว่า ทำไมคนเป็นโรคใคร่เด็กจึงไม่ได้เป็นอันตรายไปซะทุกคนค่ะ


โรคใคร่เด็ก พรากผู้เยาว์

ทำความรู้จักกับ โรคใคร่เด็ก

โรคใคร่เด็ก หรือ  Pedophilia (พีโดฟีเลีย) คือ อาการทางจิตชนิดหนึ่ง ที่ผู้ป่วยจะมีความรู้สึกทางเพศกับเด็ก อายุ 13 ปีลงไป โดยผู้ป่วยมักจะเป็นเพศชายมากกว่าเพศหญิง

สาเหตุของโรคไม่ได้มีการระบุไว้ชัดเจน แต่ก็มีงานวิจัยได้ระบุว่า ผู้ป่วยถูกเลี้ยงดูไม่เหมาะสม และเติบโตมาในสภาพแวดล้อมแย่ๆ เช่น  การถูกทุบตี กดขี่ข่มเหง บังคับจิตใจ หรือแม้แต่การที่ถูกห้ามไม่ให้ยุ่งเกี่ยวกับเพศตรงข้ามมากจนเกินไป รวมถึงการถูกควบคุมพฤติกรรมที่เคร่งครัดมากเกินไปในตอนเด็กด้วย

ทำให้เมื่อพวกเขาโตมา จิตใจจึงอยากที่จะชดเชยความรู้สึกนั้นในตอนเด็ก และอยากทำในสิ่งที่ตอนเด็กยังทำไม่ได้ จึงทำให้พวกเขามีความคิดเบี่ยงเบนไปเป็นความปรารถนาที่จะระบายความใคร่ต่อคนที่เป็นเด็ก โดยอาจจะมองว่า เด็กเหล่านี้ คือ ตัวเองในสมัยอดีต และลงมือกระทำกับพวกเขาเหมือนสิ่งที่ตัวเองเคยเผชิญ

เราเข้าใจดีว่ามันน่ากลัวที่จะต้องคิดถึงเรื่องแบบนี้ เพราะผู้ป่วยโรคใคร่เด็กไม่ได้มีอาการแสดงออกที่มันชัดเจนเหมือนอาการทางจิตประเภทอื่นๆ ทำให้มันยิ่งน่าหวั่นใจ และไม่ว่าใครก็สามารถเป็นโรคใคร่เด็กได้ และลูกหลานของเราอาจจะโดนคนเหล่านี้หมายตาหรือเข้ามาทำร้ายพวกเขาเมื่อไหร่ก็ได้

ความคิดนี้ไม่ได้น่ากลัวแค่สำหรับคุณหรอกค่ะ เพราะในตัวของผู้ป่วยโรคใคร่เด็ก พวกเขาก็รู้สึกกลัวกับความคิดในหัวของพวกเขาเช่นกัน


โรคใคร่เด็ก พรากผู้เยาว์

ผู้ป่วยโรคใคร่เด็กรู้ดีว่า ไม่อาจทำตามความปรารถนาของตัวเองได้

มีผู้ป่วยโรคใคร่เด็กคนหนึ่ง ออกมาอธิบายความคิดของคนเป็นโรคใคร่เด็กไว้ในเว็บไซต์ Medium ค่ะว่า ความรู้สึกใคร่เด็ก มันก็คล้ายกับความรู้สึกทางเพศที่คนทั่วไปมี

ถ้าใครชอบผู้ชายก็จะรู้สึกชอบผู้ชาย ใครชอบผู้หญิงก็จะรู้สึกชอบผู้หญิง ซึ่งมันเป็นความรู้สึกที่เราไม่ได้เลือกเอง แต่มันถูกพัฒนามาจากสังคมและสภาพแวดล้อมเมื่อเรายังเป็นเด็ก

ผู้ป่วยโรคใคร่เด็กเขาก็มีความรู้สึกแบบนี้ เพียงแต่พวกเขารู้สึกถูกดึงดูดโดยเด็กมากกว่าคนวัยเดียวกัน และพวกเขาไม่ได้เลือกที่จะมีความรู้สึกกับเด็ก แต่มันเป็นความคิดที่มาจาก อาการทางจิต ที่เกิดขึ้นเองโดยที่ไม่สามารถห้ามปรามได้

แต่นั่นไม่ได้หมายความว่า พวกเขาจะต้องมีความรู้สึกทางเพศกับเด็กทุกคนและทุกครั้งที่พวกเขาเจอ เพราะจริงๆ แล้วพวกเขาเองก็รู้ดีว่า คนเราไม่สามารถมีความรู้สึกรักใคร่หรือมีความสัมพันธ์ใดๆ กับเด็กหรือเยาวชนได้

คุณอาจจะมีความคิดในใจว่า ถ้าพวกเขารู้แล้ว ทำไมทุกวันนี้เรายังเห็นข่าว เด็กถูกกระทำชำเรา หรือผู้ใหญ่หลอกคบเด็กอยู่อีก? รู้แล้วก็ยังทำมันก็เป็นคนไม่ดีอยู่ดีจริงมั้ย?

อ่านมาถึงตอนนี้เราอยากให้คุณลองกลับไปตอบคำถามแรกดูอีกครั้งว่า “พูดถึงโรคใคร่เด็กคุณนึกถึงคำว่าอะไร”


โรคใคร่เด็ก พรากผู้เยาว์

อาจเป็นเพราะสังคม ที่ทำให้โรคใคร่เด็กอันตรายขึ้นเรื่อยๆ

ถ้าพูดถึงโรคใคร่เด็ก เราก็จะนึกถึง คนที่ข่มขืนเด็ก ชอบกระทำชำเราเยาวชน  คนโรคจิต ผิดศีลธรรม พวกวิปริต ใจทราม ซึ่งสำหรับคนที่ลงมือทำร้ายหรือล่อลวงเด็กจริงๆ ก็คงไม่ผิดนักหรอกค่ะ

แต่การเหมารวมว่าทุกคนที่เป็นโรคใคร่เด็ก จะต้องเป็นพวกชอบข่มขืนเด็ก มันเหมาะสมแล้วหรือไม่?

อย่างที่บอกค่ะ ว่าผู้ป่วยโรคใคร่เด็กทุกคนรู้ดีว่า พวกเขาไม่สามารถมีความสัมพันธ์กับเด็กได้ และไม่ใช่ทุกคนที่จะวิ่งออกไปทำตามความปรารถนาของตัวเอง เพราะพวกเขารู้ว่าสังคมจะมองเขายังไงถ้ามีคนรู้ว่าเขาเป็นพวกใคร่เด็ก

อาการใคร่เด็ก เป็นอาการทางจิตชนิดหนึ่ง นั่นหมายความว่า มันสามารถรักษา และทำให้อาการมันดีขึ้นได้ แต่ทำไมคนเป็นโรคใคร่เด็กจึงไม่ยอมออกไปหาหมอ?

ต้องยอมรับว่าส่วนหนึ่ง เป็นเพราะพวกเราในสังคมเอง ที่ไปตีตราว่าพวกเขาทุกคนต้องเป็นคนไม่ดีไปซะหมด และคนเป็นโรคใคร่เด็กนั้นน่ารังเกียจและไม่ควรมีอยู่ในสังคม

เมื่อได้ยินหรือได้อ่านความคิดเห็นเกี่ยวกับโรคใคร่เด็กบ่อยๆ ตัวผู้ป่วยเอง เลยเชื่อว่า ตัวเองเป็นอันตรายต่อเด็ก และมีความเสี่ยงที่จะเข้าไปทำร้ายเด็กได้ ทำให้คนที่ป่วยเป็นโรคนี้ไม่มีทางเลือกนอกจากจะต้องซ่อนอยู่ในมุมมืดของสังคมและรับมือกับปัญหานี้ด้วยตัวเอง

บางคนที่สามารถจัดการอารมณ์ของตัวเองได้ ก็อาจจะสามารถหายได้ด้วยตัวเองและใช้ชีวิตอยู่ในสังคมได้อย่างปกติ แต่สำหรับคนที่ไม่สามารถจัดการกับตัวเองได้ อาจจะเป็นสาเหตุของปัญหาอื่นๆตามมา เช่น การมีภาพอนาจารของเด็กอยู่ในครอบครอง ล่อลวงไปข่มขืน หรือแม้แต่ปัญหา การฆ่าตัวตาย ซึ่งก็มีให้เห็นอยู่บ่อยครั้ง


โรคใคร่เด็ก พรากผู้เยาว์

แล้วเราทุกคนจะช่วยแก้ปัญหานี้ได้อย่างไร?

ก่อนอื่นเราคงจะต้องมานั่งปรับมุมมองกันใหม่ และเลิกเหมารวมว่าทุกคนที่เป็นโรคใคร่เด็กจะต้องเป็นอันตรายกับเด็กเสมอไป และเราควรทำให้พวกเขาเข้าใจว่า

 สามารถรักษาให้ดีขึ้นได้ และพวกเขาไม่ใช่ตัวประหลาดที่น่ารังเกียจ เมื่อคนที่เป็นโรคใคร่เด็กยอมรับในตัวเองและยอมออกมารักษาตัวกันมากขึ้น บางทีปัญหาโรคใคร่เด็กในสังคมเราอาจจะเบาบางลงก็เป็นได้

เราไม่ได้จะบอกว่า การกระทำชำเราเด็กที่เป็นสิ่งที่ให้อภัยได้นะคะ ใครที่ ทำผิดกฏหมาย ทั้งมีสื่อลามกอนาจารเด็กไว้ในครอบครอง หรือแม้แต่การกระทำชำเราเด็กอายุต่ำกว่าเกณฑ์ สมควรได้รับการลงโทษตามกฎหมายอยู่แล้ว เพียงแต่เราอยากให้คุณเรียนรู้และเข้าใจเกี่ยวกับโรคนี้ให้มากขึ้น เพื่อที่เราทุกคนจะได้ช่วยกันแก้ปัญหาและทำให้สังคมปลอดภัยและน่าอยู่ยิ่งขึ้น


avatar
by Pigzzazz

เรื่องที่คุณอาจสนใจ

loading icon
;