ค้ำประกันและหลักประกันภัย


การค้ำประกันคือ การที่ลูกหนี้ทำสัญญากับเจ้าหนี้ ว่าถ้าหากลูกหนี้ไม่ชำระหนี้ ผู้ค้ำประกันจะเป็นผู้ชำระหนี้นั้นให้

ในขณะที่หลักประกัน คือสิ่งที่ผู้กู้ใช้ในการค้ำประกันเงินกู้ ตามปกติผู้ให้กู้หรือเจ้าหนี้มีสิทธิยึดหลักประกันเงินกู้หรือดำเนินการอื่นใดตามที่ระบุไว้ในสัญญากู้ยืม เมื่อผู้กู้ไม่สามารถชำระคืนเงินกู้ หลักประกันเงินกู้อาจแบ่งเป็น 2 ประเภท คือ

  1. อสังหาริมทรัพย์ คือทรัพย์สินที่เคลื่อนย้ายไม่ได้ เช่น ที่ดินและสิ่งก่อสร้าง เป็นต้น หลักประกันเงินกู้ประเภทนี้เป็นที่นิยมกันทั่วไปทั้งในการกู้ยืมจากสถาบันการเงินในระบบและนอกระบบ
  2. สังหาริมทรัพย์ เป็นทรัพย์สินมีค่าต่าง ๆ ที่เคลื่อนย้ายได้ อาทิ เครื่องจักร สินค้า รถยนต์ ทองคำ เงินเดือน บัญชีเงินฝาก และหลักทรัพย์ทางการเงินอื่นๆ

โดยทั้งการค้ำประกันและหลักประกันมักจะเป็นสิ่งที่พบกันได้บ่อยในการทำธุรกิจสินเชื่อหรือบัตรเครดิต เป็นเงื่อนไขที่เพิ่มเครดิตของตัวเราที่มีต่อธนาคารหรือ ผู้ปล่อยสินเชื่อ ให้รู้สึกปลอดภัยในการให้กู้ยืมเงิน เพราะถ้าลูกหนี้ไม่ยอมจ่าย ก็สามารถที่จะไปตามตัวผู้ค้ำประกันมาจ่าย หรือริบหลักประกันได้

ทว่าการเรียกร้องจากผู้ค้ำประกันเองก็ไม่ได้สามารถทำอย่างไรก็ได้ตามใจชอบ แต่มีข้อกฏหมายบังคับหรือเงื่อนไขบังคับอยู่ เช่น แม้ผู้ค้ำประกันจะถูกเรียกร้องให้ชำระหนี้แทน แต่ไม่จำเป็นจะต้องชำระหนี้ทันที เพราะมีสิทธิที่จะเกี่ยงให้เจ้าหนี้ไปเรียกร้องจากลูกหนี้ก่อนก็ได้ ซึ่งอาจมีข้อยกเว้นในบางกรณี เช่น การถูกศาลสั่ง เป็นต้น นอกจากนี้ผู้ค้ำประกันยังสามารถเขียนขอบเขตความรับผิดของตนตั้งแต่ช่วงทำสัญญาประกันด้วยก็ยังได้ ว่าจะรับผิดชอบ หรือไม่รับอะไรบ้าง